Tuesday, March 11, 2014

பராசர பட்டர்

ஸ்ரீரங்கத்தில் பராசர பட்டர் என்ற ஆச்சார்யார் வசித்து வந்தார். அவர் மகா வித்வான்.

அவர், ரங்கநாதர் கோயில் வீதியிலுள்ள குருகுலத்தில், தன் சிஷ்யகோடிகளுக்கு தினமும் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது, அந்த வழியே ஒரு வித்வான் தன் சீடர்களோடு போவார். பட்டர் அவரைக் கவனிக்கக் கூட மாட்டார்.

அதே நேரம், அந்த வீதியில் ஒரு செம்பை எடுத்துக் கொண்டு உஞ்சவ்ருத்தி (பிச்சை எடுத்தல்) செய்யும் ஒரு பிராமணரை விழுந்து விழுந்து கவனிப்பார். அவரிடம், தினமும் நீண்ட நேரம் பேசவும் செய்வார்.

இதைப் பார்த்த பராசர பட்டரின் சீடர்களுக்கு வியப்பும், கோபமும் ஒரு சேர மேலிட்டது. ஒருநாள், பட்டரிடம் அதைக் கேட்டே விட்டார்கள்.

""சுவாமி! மிகப்பெரிய வித்வான் இந்த வழியே தினமும் போகிறார். அவரை நீங்கள் ஏறெடுத்துக் கூட பார்ப்பதில்லை.

ஆனால், அஞ்ஞானியான இந்த பிராமணரிடம் நீண்ட நேரமாய் பேசுகிறீர்கள். என்ன காரணம் சொல்லுங்கள்?'' என்றனர்.
பட்டர் அவர்களை அமைதிப்படுத்தினார்.

""காரணமா! பொறுங்கள், காலம் போகப் போக உங்களுக்கே புரியும்,'' என்றார்.

சில மாதங்கள் கழித்து, அந்த வித்வானை தன் குருகுலத்துக்குள் அழைத்தார்.

""வித்தகரே! பரதத்துவம் (நிஜமான கடவுள்) யார்?'' என்று கேள்வி கேட்டார்.

வித்வான் பட்டரிடம்,""எனக்கு ஏற்பட்ட அதே சந்தேகம் தான் உமக்கும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதற்குரிய விடையைத் தானே நான் நீண்ட நாட்களாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்,'' என்றார். பட்டர் வித்வானை அனுப்பி விட்டார்.

சில நாட்களில், உஞ்சவ்ருத்தி எடுத்த பிராமணரை பட்டர் அழைத்தார். ""உம்மிடம் ஒன்று கேட்க வேண்டும், உள்ளே வாரும்,'' என்றார்.

பிராமணர் பயந்து போனார். இவ்வளவு பெரிய ஆச்சார்யர், தன்னை அழைக்கிறாரே! கேள்வி வேறு கேட்கப் போகிறேன் என்கிறார்.

எனக்கு படிப்பறிவே கிடையாதே! எதற்காக அழைக்கிறாரோ?'' என்ற நடுக்கத்துடன் உள்ளே வந்தார்.

""சுவாமி! உண்மையான கடவுள் யார்?'' என்று கேட்டாரோ இல்லையோ! பிராமணருக்கு கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்து விட்டது.

கையில் இருந்த பிச்சை செம்பை தூக்கி எறிந்தார்.

""என்ன ஓய் கேட்டீர்? இது கூட தெரியாமல் தான், நீர் உம் சீடர்களுக்கு பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறீரா? நிஜமான கடவுள் நம் ரங்கநாதர் என்று கூட நீர் அறியவில்லையோ? நீரெல்லாம் ஒரு குரு!'' என்று சொல்லிவிட்டு, வேகமாக எழுந்து போய்விட்டார்.

பராசர பட்டர் தன் சீடர்களிடம்,""பார்த்தீர்களா? நம் ரங்கன் தான் நிஜமான தெய்வம் என்று அந்த வித்வானுக்கு தெரியவில்லை.

அவனிடம் பேசி என்ன லாபம்? இந்த பிராமணரோ, "ரங்கனே எல்லாமும்' என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்.

ரங்கனே சகலமும் என்று எண்ணுபவர்கள் தானே நமக்கு சொந்தக்காரர்கள்,'' என்றார். குருவின் செய்கைக்கான காரணமறிந்த சீடர்கள் வியந்து நின்றார்கள்.


Thanks to Indra Srinivasan for sharing this article.

எம பயம் நீங்கும் திருவெள்ளக்குளம் ஸ்ரீ அண்ணன் பெருமாள் - மனத்துக்கினியான்



இக்ஷ்வாகு குலத்தில் உதித்த அரசன் துந்துமாரன். பக்தி சிரத்தை எல்லாம் கொண்ட அவனுக்கு நெடுநாட்களுக்குப் பின்னர் ஸ்வேதன் என்ற மகன் பிறந்தான்.

பிள்ளைச் செல்வம் என்று கொஞ்சி விளையாடி வருகையில், திடீரென ஒரு செய்தி அவனை நிலைகுலையச் செய்கிறது.

ஸ்வேதனின் ஜாதகத்தை ஆராய்ந்த வசிஷ்ட முனிவர், ஸ்வேதன் அவனது ஒன்பதாவது வயதில் அகால மரணம் அடைவான் என்றார்.

அரசன் தன் மகனைக் காப்பாற்ற என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தாள் பணிந்தான்.

அவர், திருநாங்கூரில் உள்ள பொய்கையில் நீராடி அங்குள்ள பெருமாளை வேண்டி தவம் இருந்தால் நிச்சயம் தகுந்த பலன் கிடைக்கும் என்றார்.

ரிஷியின் வாக்கை சிரமேற்கொண்ட அரசன், வசிஷ்டரிடம் இருந்து கேட்டறிந்த நரஸிம்ஹ மிருத்யுஞ்சய மந்திரத்தை ஸ்வேதனுக்கு உபதேசித்து, அந்தப் பொய்கையில் நீராடி தவம் மேற்கொள்ளச் சொன்னான்.

இவ்வாறு ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாளின் முன்பாக ஒரு மாத காலம் மந்திரத்தைக் கூறிவந்தான் ஸ்வேதன்.

ஸ்வேதனின் தவத்துக்கு மனம் இரங்கிய பெருமாள், ""ஸ்வேதா நரசிம்ம மந்திரத்தைத் தொடர்ந்து உச்சரித்ததால், நீ சிரஞ்சீவித்துவம் அடைவாய்.

மேலும், எவனொருவன் இங்கே ஒருமுகப்பட்டு எட்டாயிரம் முறை இந்த மந்திரத்தைக் கூறுகிறானோ அவனுக்கு எம பயம் இருக்காது'' என்று வாக்களித்தார்.

இவ்வாறு ஸ்வேதன் என்ற மன்னனுக்கு அருள் புரிந்த தலம் இது. இவ்வகையில், வைணவத் தலங்களில் எம பயம் நீக்கும் தலமாக இது திகழ்கிறது.

ஸ்வேதம் என்றால் வெளுப்பு என்று பொருள். ஸ்வேத மன்னனின் பெயரை வைத்து இந்தத் திருத்தலத்துக்கு திருவெள்ளக் குளம் என்று பெயர் ஏற்பட்டது.

சோழமண்டலத்தில் தென்திசைக்குத் திலகமாய்த் திகழும் திருநாங்கூர் பதினோரு திவ்ய தேசங்களில் சிறப்பு பெற்றுத் திகழும் இந்தத் தலத்தை திருமங்கை ஆழ்வார் "திருவெள்ளக்குளத்துள் அண்ணா' என்றும் "திருவெள்ளக் குளத்துள் எந்தாய்' என்றும், "பூவார் திருமாமகள் புல்கிய மார்பா, தேவா திருவெள்ளக்குளத்துறைவானே' என்றும் பலவாறு போற்றிப் பாடியுள்ளார்.

இந்தத் தலத்துக்கு உள்ள சிறப்பு, திருமங்கையாழ்வாரை மிகச் சிறந்த வைணவராகவும் ஆழ்வாராகவும் உருப்பெறச் செய்த குமுதவல்லி அவதரித்த தலம் இது என்பதே.

சுமங்கலை என்ற தேவகன்னி, தன் தோழியர் குழாத்துடன் இமயமலையின் வளங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து வந்தாள்.

அப்போது, கபில முனிவர், தன்னுடைய சீடர்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அவருடைய சீடர்களுள் ஒருவர் விகார வடிவத்தில் இருந்ததைக் கண்டு சுமங்கலை ஏளனம் செய்தாள்.

கபில முனிவர் பெருவருத்தமும் கோபமும் அடைந்தார். அவர் சுமங்கலையை நோக்கி, ""தேவ கன்னியான நீ இதே பூமியில் மானிடப் பெண்ணாகப் பிறந்து, ஒரு மனிதனின் மனைவியாக வாழக் கடவாய்'' என்று சபித்தார்.

இந்த சாப வார்த்தையைக் கேட்ட அவள் அஞ்சி நடுங்கினாள். தன்னுடைய செயலைப் பொறுத்து, தன்னை மன்னிக்குமாறு வேண்டினாள்.

கபில முனிவரோ அவளை நோக்கி, நீ திருமங்கை மன்னனின் மனைவியாகி, அவருடைய போர்க்கள வேள்வியைப் போக்கி, அவரை திருமாலின் நல்லடியாராகத் திருத்தி, அவருடன் வாழ்ந்து, அதனால் உன் குறை தீர்ந்து, உன் பொன்னாட்டை அடைவாயாக என்று அருள் புரிந்தார்.

கபில முனிவருடைய சாபத்தின்படி,சுமங்கலை குமுத மலரையே தன் தாயாகவும் பிறப்பிடமாகவும் கொண்டு, அதனருகில் ஒரு மானிடக் குழந்தையாகத் தோன்றினாள்.

அந்நேரம், திருமாலடியார் ஒருவர், குழந்தையைக் கண்டார். தன் இல்லத்துக்கு எடுத்துச் சென்று மனைவியிடம் அளித்தார். அக்குழந்தைக்கு, குமுதவல்லி என்னும் பெயரிட்டனர்.

குமுதவல்லி, திருமணப் பருவம் எய்தினாள். அவளைத் தனக்குத் திருமணம் செய்து தர விண்ணப்பித்தார் மன்னர்.

ஆனால் குமுதவல்லியாரோ, திருவிலச்சினையும், திருநாமமும் உள்ளவர்க்கு அன்றி மற்றவர்க்கு என்னைப் பேசவிடேன் என்று மறுத்துரைத்தாள்.

இதைக்கேட்ட அவர், திருநறையூரில் நம்பி திருமுன்பே சென்றார். திருவிலச்சினை தரித்தார். பன்னிரண்டு திருநாமங்களையும் சாத்திக் கொண்டு வந்தார்.

அதன் பின்னரும் ஒரு வருட காலம் நாள்தோறும் ஆயிரத்தெட்டு ஸ்ரீவைணவர்களுக்கு அமுது செய்வித்து, அவர்களுடைய ஸ்ரீபாத தீர்த்தமும் தளிகைப் பிரசாதமும் ஏற்று நிறைவேற்றினால், உம்மைப் பதியாக அடைவேன் என்று மொழிந்தாள்.

திருமங்கை மன்னரும் அதற்கு இசைந்தார். அதன்பின் அவள் பெற்றோர் திருமங்கை மன்னருக்கு மணம் செய்து கொடுத்தார்கள்.

பின்னாளில் சிறந்த வைணவராகவும் ஆழ்வார் ஆகவும் திருமங்கையாழ்வார் திகழ, குமுதவல்லி நாச்சியாரின் இந்த நிபந்தனைகளே காரணமாயின.

வைணவ ஆசார்யரான மணவாள மாமுனிகளுக்கு பெருமாள் காட்சி கொடுத்த தலம் இது.

திருமங்கை ஆழ்வார் இரண்டு கோயில்களில் உள்ள பெருமாளைத்தான் அண்ணா என விளித்துப் பாசுரம் பாடியுள்ளார்.

திருப்பதியில் உள்ள பெருமாளையும் இந்தத் தலத்துப் பெருமானையும்தான். திருமங்கையாழ்வார் தலயாத்திரை சென்று பல திவ்ய தேச பெருமான்களைப் பாடினார்.

அவ்வாறு செல்கையில், திருப்பதிக்கும் முன்பே இந்தத் தலத்துப் பெருமானைத்தான் அண்ணா என விளித்துப் பாடினார்.

எனவே இவர் திருப்பதிப் பெருமானுக்கும் அண்ணன் ஆனாராம். இங்கே உள்ள மூலவரின் திருநாமம் அண்ணன் பெருமாள் என்பது.

மூலவருக்கு கண்ணன் நாராயணன் என்றும் பெயருண்டு. உற்ஸவர் ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாள் என்றும், தலத்தை அண்ணன் கோயில் என்றும் அழைக்கின்றனர்.

பெருமாள் ஸ்ரீனிவாசன், தாயார் அலர்மேல் மங்கை. இங்கே குமுதவல்லி நாச்சியார் தனி சந்நிதியில் நின்ற கோலத்தில் அருள் பாலிக்கிறார்.

மூலவர் பெருமாள் இங்கே கிழக்கு நோக்கி நின்ற திருக்கோலத்தில் காட்சி தருகிறார்.

மூலவர் சந்நிதி விமானம் தத்வத்யோதக விமானம் எனப்படுகிறது. வில்வம், பரசு தல விருட்சமாகவும், வெள்ளக்குள தீர்த்தம் தல தீர்த்தமாகவும் திகழ்கிறது.

பிரார்த்தனை: சிறந்த பிரார்த்தனை தலமான இங்கே அறுபது, எழுபது, எண்பதாம் கல்யாணம் என்று, பெரியவர்கள் செய்து கொள்கிறார்கள்.

திருமணத் தடை நீங்கவும், எம பயம் நீங்கவும் இங்கே சிறப்பு வழிபாடுகள் உண்டு. துலாபாரம் காணிக்கை கொடுத்து நேர்த்திக் கடன் நிறைவேற்றுகிறார்கள்.


Thanks to Indra Srinivasan for sharing this article.

Monday, March 10, 2014

thirukachinambigal satrumurai at Thiruvaheendrapuram







Thanks to Vainu Venugopal for sharing the photos.

Thirukachi nambi Sattrumarai purapadu at Thiruvallur veeraraghavaperumal temple








Thanks to Sri Raghavan for sharing the photos.

Melkote Vairamudi Bramhothsavam 2014 - Teppothsavam

ramanujar before theppam

shelvapillai before theppam


ramanujar and shelvapillai in teppam
ramanujar and shelvapillai in teppam
Thanks to Narasimhapriyan Nachi for sharing the photos.

Melkote Vairamudi Bramhothsavam 2014 - Kalyanothsavam

Shelvappillai, Yadhugiri tayar and Ramanujar

Add caption








Saturday, March 8, 2014

தூது சென்ற "இலை'!



பன்னிரு ஆழ்வார்கள் பாடிய நாலாயிர திவ்யபிரபந்தத்தை நமக்கு தொகுத்துத் தந்தவர் நாதமுனிகள்.

இவரது பேரன் ஆளவந்தார். வைணவ ஆச்சாரியர் பரம்பரையில் தோன்றிய இவர், அரசு அதிகாரியாக, மன்னனின் அவையில் இருந்தார். அரசன் சொன்ன பணிகளைச் செய்தாரே தவிர, வைதீகப் பணிகளை அவர் கவனிக்கவில்லை.

மணக்கால் நம்பி என்னும் ஆச்சாரியார், தனக்குப் பின் ஆளவந்தாரையே ஆச்சாரிய பீடத்தில் அமர்த்த வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால், அவரைச் சந்திப்பது சாமான்யமில்லை என்பது புரிந்து விட்டது.

எப்படியாவது ஆளவந்தாரைச் சந்தித்து, தன் எண்ணத்தை அவரிடம் தெரியப்படுத்த ஆவல் கொண்டார்.

தூதுவளைக் கீரையை ஆளவந்தார் விரும்பி உண்பார் என்பதை ஆச்சாரியார் அறிந்தார்.

அப்போது, நல்லவழி ஒன்று அவருக்குத் தோன்றியது. தினமும் தூதுவளைக் கீரையை ஆளவந்தாரின் சமையல்காரனிடம் தந்து வந்தார். அவனும், அதை ஆளவந்தாருக்கு சமைத்து வைத்தான்.

தினமும் தூதுவளையை விரும்பி சாப்பிட்டார் ஆளவந்தார். ஒருநாள், மணக்கால் நம்பி, சமையல்காரனிடம் கீரையைக் கொடுக்காமல் நிறுத்தி விட்டார்.

அன்று உணவுக்கு அமர்ந்த ஆளவந்தார், இலையில் தூதுவளை கறி இல்லாததைக் கண்டு, சமையல்காரனிடம் ""ஏன் தூதுவளை சமைக்கவில்லை?'' என்று கேட்டார்.

""தினமும் ஒருவர் காலையில் தூதுவளைக் கீரை கொண்டு வருவார். இன்று ஏனோ வரவில்லை. அதனால் சமைக்கவில்லை.'' என்றார் சமையல்காரர்.

""மீண்டும் அவர் வந்தால் அழைத்து வா,'' என்றார் ஆளவந்தார்.
மறுநாள் கீரை கொண்டு வந்த நம்பியை, ஆளவந்தாரிடம் அழைத்துச் சென்றார் சமையல்காரர்.

அவரை வணங்கிய ஆளவந்தார், ""எதற்காக இத்தனை நாள் தூதுவளை கொண்டு வந்து தந்தீர்? உமக்கு வேண்டியது எதுவானாலும் தயங்காமல் கேளும். உமக்கு உடனே தருகிறேன்.'' என்று வாக்குறுதி அளித்தார்.

அதற்கு மணக்கால் நம்பி, ""எமக்கு வேண்டியது ஒன்றும் இல்லை. உம் முன்னோர்கள் தேடி வைத்த பெருஞ்செல்வம் இருக்கும் இடத்தை, நான் அறிவேன். அது உம் கைக்குக் கிடைக்கும்வரை நான் உம்மைப் பலமுறை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அதற்கு அனுமதி வேண்டும்.'' என்றார்.

தன்னை எப்போது வேண்டுமானாலும் சந்திக்கலாம் என்று ஆளவந்தார் அனுமதி தந்தார். தினமும் ஆளவந்தாரைச் சந்திக்க வந்த மணக்கால் நம்பி, பகவத்கீதையை அவருக்கு போதித்து வந்தார்.

இதைக் கேட்ட ஆளவந்தாரின் உள்ளம் படிப்படியாக உலகியலை விடுத்து, ஆன்மிகத்தில் நாட்டம் கொண்டது.

பசுவைத் தேடிய கன்றினைப் போல, தத்துவங்களைப் போதித்து வந்த மணக்கால் நம்பியின் வரவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கலானார்.

ஒரு நன்னாளில் ஆளவந்தாரை ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார் மணக்கால்நம்பி.

பரந்தாமனின் மெய்யழகைக் கண்களால் பருகிய ஆளவந்தார், தன்னையே மறந்து பக்தியில் ஈடுபட்டார்.

பெருமாளின் திருமேனியைக் காட்டிய மணக்கால் நம்பி, ஆளவந்தாரிடம், ""உம் முன்னோர் தேடிய பெருஞ் செல்வம் இதுதான்!'' என்றார்.

பெருமாளின் அன்பில் கட்டுண்ட ஆளவந்தாருக்கு, கோயிலை விட்டுச் செல்ல மனமில்லை.

பெருமாளைப் பார்க்காவிட்டால் பித்துப் பிடித்தது போலாகும் நிலைமை ஏற்பட்டது. எனவே, ஸ்ரீரங்கத்திலேயே தங்கி, தொண்டு புரிந்து, ஆச்சார்யர்களில் ஒருவரானார். தூதுவளைக் கீரையைத் தூதாக அனுப்பிய மணக்கால் நம்பியின் எண்ணம் ஈடேறியது.

"தூது' சென்று ஆளவந்தாரை "வளைத்து' பிடித்ததால், இந்தக் கீரைக்கு "தூதுவளை' என்ற பெயர் ஏற்பட்டது பொருத்தம் தானோ!

From Dinamalar



Thanks to Indra Srinivasan for sharing the article.

Friday, March 7, 2014

போஜராஜன்



போஜராஜாவுக்கு ஒரு நாள் விபரீத யோசனை தோன்றியது.

காளிதாசன் வாயிலிருந்து எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் கேட்டாகிவிட்டது. நான் காலமான பிறகு ஒரு சரம சுலோகம் எழுதுவான் அல்லவா?

அதை மற்றவர்கள் கேட்பார்களே தவிர, நான் எப்படிக் கேட்க முடியும்? என்ற எண்ணம் வந்துவிட்டது.

உடனே காளிதாசரை அழைத்து வரச் சொன்னான். சரம சுலோகத்தை நான் இப்போதே கேட்க வேண்டும் என்றான். என் வாக்கினாலே ஒன்று பாடினால் அப்படியே நடந்துவிடும்.

அதனால் நான் சரம சுலோகம் பாட முடியாது. முடியாதா? ராஜ உத்தரவை மீறினால் நீ நாடு கடத்தப்படுவாய்.

நல்லது மகாராஜா! நீங்கள் நன்றாக இருந்தாலே போதும். தங்கள் உத்தரவை மீறிய பிரஷ்டனாக நான் எங்காவது போய் விடுகிறேன். காளிதாசர் அந்த தேசத்தை விட்டு எங்கோ கிளம்பிவிட்டார்.

பைத்தியக்காரப் பிச்சைக்காரனைப் போல், சன்னியாசியைப் போல வேஷம் போட்டுக் கொண்டு, ஊர் ஊராகப் போய்க் கொண்டிருந்தார்.

போஜராஜன், காளிதாசரைக் கண்டு பிடிக்க மாறுவேடம் போட்டுக் கொண்டு புறப்பட்டு விட்டான்.

குடுகுடுப்பைக்காரன் வேஷத்தில் ஊர் ஊராகச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு வந்தான். ஒருநாள் இவர்கள் இரண்டு பேரும் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் வந்துவிட்டது.

இவன்தான் காளிதாசன் என்று போஜன் தெரிந்துகொண்டு விட்டான். நீ எந்த ஊர்? என்று சன்னியாசி கேட்டான்.

போஜன் பொய் சொல்லவில்லை. நான் இருக்கிறது தாரா நகரம். அங்கிருந்துதான் வருகிறேன் என்று சொல்லி விட்டான்.

போஜராஜாவின் நகரம் தாரா நகரம். அதனாலே, போஜ ராஜா சவுக்கியமாக இருக்கிறாரா? என்று காளிதாசர் கேட்டார்.

இதுதான் சமயம், இவன் வாயினாலேயே சரம சுலோகத்தைக் கேட்க என்று போஜராஜாவுக்குத் தோன்றிவிட்டது.

அதுவா, அதை ஏன் கேட்கிறாய்? அவர் செத்துப் போய் இன்று ஆறாம் நாள் என்று மிக்க துக்கத்தோடு சொல்வது போலச் சொன்னான்.

உடனேயே காளிதாசர் ஒரு சுலோகம் பாடி விட்டார். பாட்டை காளிதாசர் சொன்னாரோ இல்லையோ, அந்த குடுகுடுப்பைக்காரன் போஜராஜா அப்படியே செத்து விழுந்து விட்டான்.

ஐயோ, நீயேதானா போஜராஜன்? என்று கவி மிகவும் துக்கப்பட்டார்.

சரஸ்வதி ஆவிர்ப்பவித்து, நடந்தது நடந்ததுதான். முன்பு பாடியதை வேண்டுமானால் மாற்றிப் பாடு. உனக்காக அவனுக்கு மூன்றே முக்கால் நாழிகை உயிர் கொடுக்கிறேன் என்று அனுக்கிரகம் செய்தாள்.

காளிதாசர் தாம் முன்பு பாடிய பாட்டை அப்படியே திருப்பிப் பாடினார். போஜராஜன் கண் விழித்து எழுந்தான்.

காளிதாசர், ராஜா! இப்படிச் செய்து விட்டீர்களே! இன்னும் மூன்றே முக்கால் நாழிகைதான் நீங்கள் உயிரோடு இருப்பீர்கள் என்று துக்கப்பட்டபோது, நான் இறந்து போனால் என்ன? இறந்து போவதற்கு முன்னால் உன் வாக்கிலிருந்து அந்த அமிர்தத்தைக் கேட்டேனே!

இன்னும் மூன்றே முக்கால் நாழிகை இருக்கிறது. ராம சரித்திரத்தையே அந்தக் காலத்துக்குள் பாடி விடுவோம் என்றான் போஜன்.

உடனே காளிதாசரும் போஜனும் ராமாயணத்தைப் பாடினார்கள். அதற்கு போஜ சம்பூ என்று பெயர்.

போஜராஜன் தனக்கு கிடைத்த மூன்றே முக்கால் நாழிகையை வீண் பண்ணாமல் செய்த காரியம் ஒன்றுதான் இன்றைக்கும் நாம் அவனை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்படி செய்கிறது.


Thanks to Indra Srinivasan for this article.

Tuesday, March 4, 2014

SRI SRINIVASA KALYANAM




THE RISHIS HEADED BY KASYAPA BEGAN TO PERFORM A SACRIFICE ON THE BANKS OF THE GANGES. SAGE NARADA VISITED THEM AND ASKED THEM WHY THEY WERE PERFORMING THE SACRIFICE AND WHO WOULD BE PLEASED BY IT.

NOT BEING ABLE TO ANSWER THE QUESTION, THE RISHISAPPROACHED SAGE BHRIGU. TO REACH A SOLUTION AFTER A DIRECT ASCERTAINMENT OF REALITY, SAGE BHRIGU FIRST WENT TO SATYALOKA, THE ABODE OF LORD BRAHMA.

AT SATYALOKA, HE FOUND LORD BRAHMA, RECITING THE FOUR VEDAS IN PRAISE OF LORD NARAYANA, WITH EACH OF HIS FOUR HEADS, AND ATTENDED UPON BY SARASWATI. LORD BRAHMA DID NOT TAKE NOTICE OF BHRIGU OFFERING OBEISANCE. CONCLUDING THAT LORD BRAHMA WAS UNFIT FOR WORSHIP, BHRIGU LEFT SATYALOKA FOR KAILASA, THE ABODE OF LORD SHIVA.

AT KAILASA, BHRIGU FOUND LORD SIVA SPENDING HIS TIME PLEASANTLY WITH PARVATI AND NOT NOTICING HIS PRESENCE. PARVATI DREW THE ATTENTION OF SIVA TO THE PRESENCE OF THE SAGE.

LORD SIVA WAS FURIOUS AT BHRIGU’S INTRUSION AND TRIED TO DESTROY HIM. THE SAGE CURSED LORD SIVA AND LEFT FOR VAIKUNTAM.

AT VAIKUNTAM, LORD VISHNU (ALSO CALLED SRIMANNARAYANA) WAS REPOSING ON ADISESHA WITH SRI MAHALAKSHMI IN SERVICE AT HIS FEET. FINDING THAT SRIMANNARAYANA ALSO DID NOT NOTICE HIM, THE SAGE WAS INFURIATED AND HE KICKED THE LORD ON HIS CHEST, THE PLACE WHERE MAHALAKSHMI RESIDES.

AT ONCE, LORD VISHNU HASTENED TO APOLOGISE TO THE ANGRY SAGE AND PRESSED HIS FEET TO ALLAY THE PAIN CAUSED TO BHRIGU’S LEG. IN DOING SO THE LORD REMOVED THE EYE IN THE FOOT OF THE SAGE, WHICH GAVE BHRIGU POWER AS TO DEFY THE DEVAS. THEREUPON, THE SAGE DECIDED THAT LORD VISHNU WAS THE MOST SUPREME OF THETRIMURTHIS AND TOLD THE RISHIS THE SAME. THEREUPON, THEY DECIDED THAT LORD VISHNU WAS THE FRUIT OF THE YAGA.

SRI MAHALAKSHMI WAS ANGERED BY THE ACTION OF HER LORD IN APOLOGISING TO BHRIGU WHO COMMITTED AN OFFENCE. SHE, THEREFORE, LEFT VAIKUNTAM WITHOUT HEEDING THE ENTREATIES OF THE LORD.

AT THE COMMENCEMENT OF THE CURRENT SVETA VARAHA KALPA, THE WHOLE UNIVERSE WAS FILLED WITH WATER AND THE EARTH WAS IMMERSED IN IT. LORD VISHNU ASSUMED THE FORM OF A WHITE BOAR (SRI VARAHA) AND DIVED INTO THE WATER TO LIFT THE EARTH. HE SLEW THE DEMON HIRANYAKSHA WHO WAS OBSTRUCTING HIM AND RESCUED THE EARTH.

BRAHMA AND THE OTHER DEVAS PRAISED SRI VARAHA FOR SAVING THE EARTH BY CHANTING THE VEDAS AND SHOWERING FLOWERS ON HIM. LORD VISHNU DECIDED TO STAY ON EARTH IN THE FORM OF SRI VARAHA FOR SOME TIME, TO PUNISH THE WICKED AND PROTECT THE VIRTUOUS. THE PLACE THEN CAME TO BE KNOWN AS VARAHA KSHETRAAND THE VARAHA KALPA COMMENCED.

AFTER THE DEPARTURE OF MAHALAKSHMI, A FORLORN LORD VISHNU LEFT VAIKUNTAM AND TOOK ABODE IN AN ANT-HILL UNDER A TAMARIND TREE, BESIDE A PUSHKARINI ON THE VENKATA HILL .

TAKING PITY ON LORD VISHNU, BRAHMA AND MAHESHWARA DECIDED TO ASSUME THE FORMS OF A COW AND ITS CALF TO SERVE HIM.

SURYA, THE SUN GOD INFORMED MAHALAKSHMI OF THIS AND REQUESTED HER TO ASSUME THE FORM OF A COWHERDESS AND SELL THE COW AND CALF TO THE KING OF THE CHOLA COUNTRY.

THE KING OF THE CHOLA COUNTRY BOUGHT THE COW AND ITS CALF AND SENT THEM TO
GRAZE ON THE VENKATA HILL ALONG WITH HIS HERD OF CATTLE. DISCOVERING LORD VISHNU
ON THE ANT-HILL, THE COW PROVIDED ITS MILK, AND THUS FED THE LORD.

MEANWHILE, AT THE PALACE, THE COW WAS NOT YIELDING ANY MILK, FOR WHICH THE CHOLA QUEEN CHASTISED THE COWHERD SEVERELY.

TO FIND OUT THE CAUSE OF LACK OF MILK, THE COWHERD FOLLOWED THE COW, HID HIMSELF BEHIND A BUSH AND DISCOVERED THE COW EMPTYING HER UDDER OVER THE ANT-HILL.

INCENSED OVER THE CONDUCT OF THE COW, THE COWHERD AIMED A BLOW WITH HIS AXE ON THE HEAD OF THE COW. HOWEVER, LORD VISHNU ROSE FROM THE ANT-HILL TO RECEIVE THE BLOW AND SAVE THE COW.

WHEN THE COWHERD SAW THE LORD BLEED AT THE BLOW OF HIS AXE, HE FELL DOWN AND DIED OF SHOCK.

ON THE DEATH OF THE COWHERD, THE COW RETURNED, BELLOWING IN FRIGHT AND WITH BLOOD STAINS ALL OVER HER BODY, TO THE CHOLA KING. TO FIND OUT THE CAUSE OF THE COW’S TERROR, THE KING FOLLOWED HER TO THE SCENE OF THE INCIDENT.
THE KING FOUND THE COWHERD LYING DEAD ON THE GROUND NEAR THE ANT-HILL. WHILE HE STOOD WONDERING HOW IT HAD HAPPENED, LORD VISHNU ROSE FROM THE ANT-HILL AND CURSED THE KING SAYING THAT HE WOULD BECOME AN ASURABECAUSE OF THE FAULT OF HIS SERVANT. THE KING PLEADED INNOCENCE, AND THE LORD BLESSED HIM BY SAYING THAT THE CURSE WOULD END WHEN THE LORD WAS ADORNED WITH AKIREETAM PRESENTED BY AKASA RAJA AT THE TIME OF HIS MARRIAGE WITH SRI PADMAVATI.

THEREAFTER, LORD VISHNU OR SRINIVASA, DECIDED TO STAY IN VARAHA KSHETRA, AND REQUESTED SRI VARAHASWAMI TO GRANT HIM A SITE FOR HIS STAY. HIS REQUEST BEING READILY GRANTED, SRINIVASA ORDAINED THAT A PILGRIMAGE TO HIS SHRINE WOULD NOT BE COMPLETE UNLESS IT IS PRECEDED BY A BATH IN THE PUSHKARINI AND DARSHAN OF SRI VARAHASWAMI, AND THAT PUJA AND NAIVEDYAM SHOULD BE OFFERED TO SRI VARAHASWAMI FIRST.

YASODA BROUGHT UP SRI KRISHNA, THE SON OF DEVAKI, IN HIS EARLY YEARS. HOWEVER, YASODA WAS NOT BLESSED TO WITNESS THE MARRIAGE OF SRI KRISHNA WITH RUKMINI AND SHE FELT VERY SAD. SRI KRISHNA PROMISED TO FULFIL HER DESIRE IN HER NEXT BIRTH AS VAKULADEVI IN HIS NEXTAVATARA AS SRINIVASA. IN RUKMINI’S NEXT BIRTH AS VAKULADEVI, SHE WAS SERVING LORD VARAHASWAMI WHEN HE SENT HER TO SERVE SRINIVASA.

SOMETIME LATER, A KING NAMED AKASA RAJA WHO BELONGED TO THE LUNAR RACE WAS RULING OVER THONDAMANDALAM. HE HAD A BROTHER NAMED THONDAMAN. AKASA RAJA HAD NO HEIRS, AND THEREFORE, HE WANTED TO PERFORM A SACRIFICE. AS PART OF THE SACRIFICE, HE WAS PLOUGHING THE FIELDS WHEN HIS PLOUGH TURNED UP A LOTUS IN THE GROUND. ON EXAMINING THE LOTUS, THE KING FOUND A FEMALE CHILD IN IT.

AKASA RAJA WAS HAPPY TO FIND THE CHILD. HE CARRIED IT TO HIS PALACE AND GAVE IT TO HIS QUEEN. AT THAT TIME HE HEARD A VOICE FROM ABOVE WHICH SAID, “OH! KING, TEND TO IT AS YOUR CHILD AND FORTUNE WILL BEFALL YOU.” AS THE CHILD WAS FOUND IN A LOTUS, THE KING NAMED HER PADMAVATI.

IN COURSE OF TIME, PRINCESS PADMAVATI GREW UP INTO A BEAUTIFUL MAIDEN AND WAS ATTENDED TO BY A HOST OF MAIDS. ONE DAY, WHILE SHE WAS SPENDING HER TIME IN A GARDEN PICKING FLOWERS WITH HER MAIDS, SAGE NARADA APPROACHED HER. ASSURING HER THAT HE WAS HER WELL-WISHER, HE ASKED HER TO SHOW HIM HER PALM TO READ HER FUTURE. HE FORETOLD THAT SHE WAS DESTINED TO BE THE SPOUSE OF LORD VISHNU HIMSELF.

AT THIS TIME, LORD SRINIVASA, WHO WAS HUNTING, CHASED A WILD ELEPHANT IN THE FORESTS SURROUNDING THE HILLS. IN THE ELEPHANT’S PURSUIT, THE LORD WAS LED INTO A GARDEN, WHERE PRINCESS PADMAVATI AND HER MAIDS WERE PICKING FLOWERS.THE SIGHT OF THE ELEPHANT FRIGHTENED THE PRINCESS AND HER MAIDS..

BUT THE ELEPHANT IMMEDIATELY TURNED AROUND, SALUTED THE LORD AND DISAPPEARED INTO THE FOREST. LORD SRINIVASA, WHO WAS FOLLOWING ON HORSE BACK, AND SAW THE FRIGHTENED MAIDENS, WHO ACCOSTED HIM WITH QUERIES.

LORD SRINIVASA GAVE THE MAIDS DETAILS ABOUT HIS BIRTH AND PARENTAGE. HE, IN TURN, ENQUIRED AFTER THEIR PRINCESS, HER BIRTH AND PARENTAGE.

WHEN THE MAIDS INFORMED LORD SRINIVASA THAT THE PRINCESS WAS PADMAVATI, FOSTER DAUGHTER OF AKASA RAJA, HE EXPRESSED HIS INTEREST IN HER. HOWEVER, HE WAS REPULSED WITH STONES THROWN AT HIM BY THE MAIDS. HE RETURNED TO THE HILLS IN HASTE, LEAVING HIS HORSE BEHIND.

WHEN LORD SRINIVASA RETURNED, VAKULADEVI BROUGHT HIM HIS USUAL DINNER COMPRISING VARIOUS DELICACIES. HOWEVER, SHE FOUND HIM LYING ON HIS BED, PINING FOR HIS LOVE. WHEN SHE ENQUIRED ABOUT THE CAUSE, THE LORD INFORMED HER THAT UNLESS HE MARRIED PRINCESS PADMAVATI, HE WOULD NEVER BE WELL AGAIN. VAKULADEVI THEN ASKED HIM TO TELL HER ALL ABOUT THE PRINCESS. THE LORD THEN NARRATED THE STORY OF HER (PADMAVATI’S) PREVIOUS BIRTH AND HIS PROMISE TO WED HER.

IN OLDEN TIMES, LAKSHMI, IN THE FORM OF VEDAVATI, WAS STAYING IN AN ASHRAM IN THE FORESTS. AT THAT TIME, RAVANA, THE LORD OF LANKA TRIED TO TEMPT HER. IN ANGER, VEDAVATI CURSED HIM SAYING THAT SHE WOULD BRING ABOUT HIS DEATH.

TO SHOW HOW TRUE HER WORDS WERE, VEDAVATI WALKED INTO THE FIRE, BUT AGNI, THE FIRE GOD RESCUED HER. HE TOOK VEDAVATI TO HIS HOUSE AND ENTRUSTED HER TO HIS WIFE’S CARE.

WHEN RAVANA WAS ABOUT TO CARRY AWAY SITA FROM PANCHAVATI, IN THE ABSENCE OF RAMA AND LAKSHMANA, AGNI APPEARED AND OFFERED VEDAVATI TO RAVANA AS THE REAL SITA WHO WAS KEPT WITH HIM BY RAMA TO EVADE RAVANA. RAVANA WAS TRICKED INTO THINKING THAT VEDAVATI WAS THE REAL SITA.
RAVANA TOOK VEDAVATI TO LANKA THINKING SHE WAS THE REAL SITA, WHILE AGNI TOOK SITA TO HIS HOUSE AND ASKED HIS WIFE SWAHADEVI TO LOOK AFTER HER.

AFTER THE DESTRUCTION OF RAVANA, VEDAVATI ENTERED THE FIRE WHEN REJECTED BY RAMA. THEN, AGNI, OFFERED THE REAL SITA TO RAMA. RAMA THEN QUESTIONED HER AS TO WHO THE OTHER LADY BY HER SIDE WAS.

SITA INFORMED RAMA THAT THE LADY WAS VEDAVATI WHO ENDURED RAVANA’S TORTURE FOR TEN MONTHS IN LANKA FOR HER SAKE. SITA REQUESTED RAMA TO ACCEPT VEDAVATI ALSO AS HIS SPOUSE. BUT RAMA DECLINED HER REQUEST SAYING THAT HE BELIEVED IN HAVING ONLY ONE WIFE DURING HIS LIFE TIME. HOWEVER, HE PROMISED TO WED HER IN HER NEXT BIRTH AS PADMAVATI, BORN AS THE DAUGHTER OF AKASA RAJA, WHEN RAMA HIMSELF WOULD TAKE THE FORM OF SRINIVASA.

AFTER LISTENING TO SRINIVASA’S STORY OF HOW HE HAD PROMISED TO MARRY VEDAVATI IN HER NEXT BIRTH AS PADMAVATI, VAKULADEVI REALISED THAT SRINIVASA WOULD NOT BE HAPPY UNLESS HE MARRIED PADMAVATI. SHE OFFERED TO GO TO AKASA RAJA AND HIS QUEEN AND ARRANGE FOR THE MARRIAGE. ON THE WAY SHE MET THE MAID-SERVANTS OF PADMAVATI RETURNING FROM A SIVA TEMPLE. SHE LEARNT FROM THEM THAT PADMAVATI WAS ALSO PINING FOR SRINIVASA. VAKULADEVI WENT ALONG WITH THE MAIDSERVANTS TO THE QUEEN.

MEANWHILE, AKASA RAJA AND HIS QUEEN DHARANIDEVI WERE ANXIOUS ABOUT THE HEALTH OF THEIR DAUGHTER, PADMAVATHI. THEY LEARNT ABOUT PADMAVATHI’S LOVE FOR SRINIVASA OF VENKATA HILL. AKASA RAJA CONSULTED BRIHASPATI ABOUT THE PROPRIETY OF THE MARRIAGE AND WAS INFORMED THAT THE MARRIAGE WAS IN THE BEST INTEREST OF BOTH THE PARTIES.

AFTER THE DEPARTURE OF VAKULADEVI, SRINIVASA COULD NOT REST IN PEACE. HE DOUBTED IF SHE WOULD SUCCEED IN HER MISSION. HE, THEREFORE, ASSUMED THE FORM OF A LADY FORTUNE-TELLER AND ENTERED THE STREETS OF THE CAPITAL TELLING FORTUNES. PADMAVATHI’S MAIDS SAW HER AND INVITED HER TO THE PRESENCE OF THEIR QUEEN.

THE MAID-SERVANTS INFORMED QUEEN DHARANIDEVI THAT THE FORTUNE-TELLER WAS HESITATING TO ENTER THE PALACE WITHOUT THE QUEEN’S INVITATION.

THE QUEEN CAME OUT HERSELF AND INVITED THE FORTUNE-TELLER INTO THE PALACE.THE FORTUNE- TELLER WAS TAKEN TO THE PRESENCE OF PRINCESS PADMAVATI.

THE FORTUNE-TELLER READ THE PALM OF THE PRINCESS AND TOLD THE QUEEN ABOUT THE CAUSE OF PADMAVATI’S INDISPOSITION. SHE ADVISED THE QUEEN TO GIVE PADMAVATI IN MARRIAGE TO LORD SRINIVASA. SHE ALSO TOLD THE QUEEN THAT A LADY WOULD APPROACH HER SHORTLY ON BEHALF OF LORD SRINIVASA, TO FORMALLY REQUEST PADMAVATI’S HAND IN MARRIAGE.

AFTER THE DEPARTURE OF THE FORTUNE-TELLER, VAKULADEVI ARRIVED AT THE PALACE, AND WAS TAKEN BY THE MAIDSERVANTS TO THE QUEEN. SHE INFORMED THE QUEEN THAT SHE HAD COME ON BEHALF LORD SRINIVASA TO REQUEST THE HAND OF PADMAVATI IN MARRIAGE.

HAVING CONSULTED BRIHASPATI AND HEARD FROM HIS QUEEN ABOUT THE PREDICTION OF THE FORTUNE-TELLER AND THE ARRIVAL OF THE MESSENGER FROM SRINIVASA, AKASA RAJA DECIDED TO HAND HIS DAUGHTER IN MARRIAGE TO SRINIVASA. HE ASKED THE PALACE PUROHITS TO FIX AMUHURTAM FOR THE MARRIAGE.

AKASA RAJA INFORMED HIS MINISTERS AND OTHER OFFICIALS OF HIS PLANS. IMMEDIATELY, A LETTER WAS DRAFTED REQUESTING SRINIVASA TO COME AND MARRY THE PRINCESS.

AKASA RAJA ENTRUSTED THE DELIVERY OF THE LETTER TO SUKAMAHAMUNIN. SUKA WENT TO THE AT THE PALACE ENTRANCE, LORD SRINIVASA WAS RECEIVED BY AKASA RAJA WITH FULL HONOURS AND TAKEN IN PROCESSION ON A MOUNTED ELEPHANT TO THE PALACE FOR THE MARRIAGE.
VENKATA HILL WITH VAKULADEVI. HE PRESENTED THE PATRIKA TO LORD SRINIVASA, WHO WAS VERY HAPPY. THE LORD SENT HIS GARLAND FOR PADMAVATI THROUGH SUKA.

KUBERA LENT MONEY TO LORD SRINIVASA TO MEET THE EXPENSES OF THE MARRIAGE.

LORD SRINIVASA, ALONG WITH HIS CONSORTS AND LORD BRAHMA AND LORD SIVA STARTED THE JOURNEY TO THE RESIDENCE OF AKASA RAJA WITH HIS VEHICLE GARUDA.

AT THE PALACE ENTRANCE, LORD SRINIVASA WAS RECEIVED BY AKASA RAJA WITH FULL HONOURS AND TAKEN IN PROCESSION ON A MOUNTED ELEPHANT TO THE PALACE FOR THE MARRIAGE.

IN THE PRESENCE OF ALL THE DEVAS, LORD SRINIVASA WED PRINCESS PADMAVATI, THUS BLESSING AKASA RAJA.

Thanks to Indra Srinivasan for this article.

மாயக்கண்ணன், தன் சேஷ்டையைத் துவங்கினார்

 

போர் நடப்பது என்பது உறுதியாகி விட்டது. கிருஷ்ணர் பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவு திரட்ட நல்ல மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் சென்றார்.

அதில் விதுரரும் ஒருவர். கிருஷ்ணர் விதுரரை சந்திக்க சென்ற போது, விதுரர் கிருஷ்ணரின் பாதக் கமலங்களைப் பணிந்து வரவேற்றார்.

கண்ணா! அஸ்தினா புரத்துக்கு எழுந்தருளிய நீ எனது இல்லத்திற்கு வர வேண்டும், என அழைத்தார். நல்லவர்களின் அழைப்பை ஆண்டவன் காலம் தாழ்த்தி ஏற்பானே ஒழிய வராமல் இருக்க மாட்டேன்.

பகவான் கிருஷ்ணர் அந்த அழைப்பே ஏற்றார். செல்லலாம் விதுரரே! தங்களிடம் நிறைய பேச வேண்டியிருக்கிறது, போகலாம் என்றார்.

கிருஷ்ணர் தன்னுடன் ஐம்பது லட்சம் ராஜாக்கள் புடைசூழ வந்திருந்தார்.

அவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணரைப் பின்தொடர்ந்து விதுரரின் மாளிகைக்குள் சென்றனர். எல்லோரையும் வரவேற்ற விதுரர், கண்ணா! நீ இந்த ஏழையின் குடிசைக்கு எழுந்தருளியது நான் செய்த பாக்கியம்.

ஆதிசேஷனில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் பெருமாளே! உன் திருவடியை பணிகிறேன், என்றவர், கண்ணனின் கால்களைத் தூக்கி தன் தலை மேல் வைத்தாரோ இல்லையோ! நல்வினை, தீவினை ஆகியவற்றால் ஏற்பட்ட ஜனன, மரண துன்பங்கள் விதுரரை விட்டு அகன்றன.

இனி பிறவியில்லை என்ற மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதும், கண்ணா! இந்த ஏழை தரும் விருந்தையும் ஏற்றருள வேண்டும், என்றார்.

கிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் அதை ஏற்று, நல்லவர்களின் இல்லத்தில் தரப்படுவது சிற்றுண்டியே ஆயினும், அதை பேருண்டியாக நினைத்து ஏற்பேன், என்றார்.

விதுரர் மகிழ்ச்சியுடன், கண்களை சற்றே திருப்ப அங்கே நின்ற ஆறு லட்சம் சமையல்காரர்கள், விதுரரின் கட்டளையைப் புரிந்து கொண்டு படபடவென வேலைகளைத் துவங்கினர்.

சில மணி நேரங்களில் உணவு தயாராகி விட்டது. ஐம்பது லட்சம் பேர் வந்திருக்கிறார்களே!

அத்தனை பேருக்கும் சாப்பாடு தயார், அறுசுவை உண்ட அவர்களுக்கு விதுரர் சந்தனமும், தாம்பூலமும் தந்து உபசரித்தார்.

விதுரரின் இல்லத்திலேயே கிருஷ்ணர் சற்றுநேரம் ஓய்வும் எடுத்தார்.

பின்னர் சம்பாஷணை துவங்கியது.

கிருஷ்ணா! நீ இங்கே வந்த காரணத்தை நான் அறியலாமா? என விதுரர் கேட்டதும்,

விதுரரே! பாண்டவர்கள் வனவாசத்தை முடித்து விட்டு வந்து விட்டார்கள். அவர்களுக்குரிய இடத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். மறுத்தால், அவர்கள் துரியோதனனுடன் போரிடுவார்கள். கவுரவர்கள் அந்தப் போரில் அழிவது உறுதி என்றதும்,

விதுரர் அவரிடம். கண்ணா! அது நடப்பது போல் எனக்குத் தெரியவில்லை. கவுரவர்கள் இவ்விஷயத்தில் வாதமாக உள்ளனர், என்றார்.

விதுரரே! ஏழை ஒருவன் தன் எஜமானனிடம் வயிற்றுப்பசி நீங்க பொருள் கேட்பான்.

எஜமானனே மறுப்பான். அதே ஏழை, உணர்ச்சிவசப்பட்டு தன் மேல் அம்புகளை எய்ய வருகிறான் என்றால், உயிருக்கு பயந்து எதை வேண்டுமானாலும் கொடுத்து விடுவான்.

இதுதான் உலக நியதி. துரியோதனனும் அந்த எஜமானனைப் போன்றவன் தான்.

அவன் அடிப்பட்டுத்தான், ராஜ்யத்தை திருப்பித்தர வேண்டும் போல் தெரிகிறது, என்ற கிருஷ்ணர், விதுரரே! உம்மைப் போன்ற நல்லவர் இல்லத்தில் சாப்பிட்டதும், உறங்கியதும், பேசியதும் மனதிற்கு இனிமையைத் தருகிறது.

இதே உணர்வுடன் போய், துரியோதனனிடம் நான் பேச வேண்டும், என்று புறப்பட்டார்.

துரியோதனன் மூன்றரை லட்சம் அரசர்கள் புடைசூழ சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தான்.

சிற்றரசர்களே! நீங்கள் எனக்கு கட்டுப்பட்டவர்கள் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்.

இப்போது இங்கே கிருஷ்ணன் பாண்டவர்களுக்கு ஆதரவாக தூதனாக வரப்போகிறான்.

அவன் வரும்போது, மரியாதையாக யாரும் எழுந்து நிற்கக்கூடாது. அவனை அலட்சியம் செய்ய வேண்டும், என உத்தரவிட்டான்.

மன்னர்கள் தலையை ஆட்டி வைத்தனர்.
இந்நேரத்தில் கண்ணபிரான் துரியோதனனின் அவைக்கு வந்தார். அவர் வந்தாரோ இல்லையோ!

அந்த சுயரூபத்தை பார்த்தவுடனேயே அவர்களையும் அறியாமல் எழுந்து நின்றனர் குறுநில மன்னர்கள்.

மகாத்மா விதுரர், பீஷ்மர், துரோணர் அவர் மகன் அஸ்வத்தாமன் எல்லாருமே எழுந்து நின்று அவரை வரவேற்றனர்.

அவர்கள் கண்ணனின் திருவடியை தரிசித்தார்கள்.

துரியோதனனின் நண்பன் கர்ணன் என்ன செய்வதென தெரியாமல் மன அலைக் கழிக்கப்பட்டு அமர்ந்திருந்தான்.

துரியோதனன் முகத்தைத் திருப்பி கொண்டான்.

சகுனிக்கோ அவமானம் பிடுங்கித் தின்றது. தன் மருமகனைத் தூண்டி விட்டு, சிற்றரசர்களையும், மற்றவர்களையும் ஒடுக்கி வைத்தும் பயனில்லாமல் போய்விட்டதே என மனம் வெதும்பினான்.

மூன்றரை லட்சம் பேரையும் ஒரே நாளில் விரட்டியடித்து விட்டால் போரிட ஆள் வேண்டுமா? என்ன செய்வதென தெரியாமல் துரியோதனன் கையைப் பிசைந்தான்.

எல்லாவற்றையும் ஓரக் கண்ணால் நோட்டமிட்டபடியே வந்த மாயக்கண்ணன், தன் சேஷ்டையைத் துவங்கினார்.
கால்விரலை பூமியில் பதித்து அழுத்தினார்.

உலகமே ஒரு நிமிடம் ஆடியது போன்ற உணர்வு எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டது.

இறைவனுக்கு மதிப்பு தராத நாடு பூகம்பத்தில் சிக்கி அழியும் என்பதை இதன் மூலம் கிருஷ்ணர் உலகத்துக்கு உணர்த்தினார்.
எல்லாரும் சற்றே திகைத்தாலும், துரியோதனின் சிம்மாசனம் மட்டும் கவிழ்ந்தே விட்டது.

அவன் படிக்கட்டுகளில் தவறிவிழுந்து, கண்ணனின் திருப்பாதத்தில் கிடந்தான்.

இறைவனுக்கு நல்லவன், கெட்டவன் என்ற பாகுபாடில்லை. எல்லாருக்குமே தன் திருவடியைத் தர அவர் காத்திருக்கிறார்.

ஆனால், சில பாழும் மனிதர்கள், அதை அலட்சியம் செய்கிறார்கள். துரியோதனா!
எழுந்திரு!

|
வணக்கம் செய்யும் அவசரத்தில் இப்படியா தவறி விழுவது! எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும், மனிதர்கள் நிலை தடுமாறவே கூடாது, என்று அறிவுரை சொல்பவர் போல நடித்தார்.

துரியோதனன் வெட்கம் மேலிட சமாளித்து எழுந்தான். கோபத்துடன் ஆசனத்தில் போய் அமர்ந்தான். துரியோதனா!

நான் உன் வீடு தேடி வந்திருக்கிறேன். நீ என்னிடம் எதுவுமே பேசவில்லையே! என பீடிகையைப் போட்டார் பரந்தாமன் கிருஷ்ணன்.


Thanks to Indira Srinivasan for this article.

Nammazhwar and Madhurakavi Azhwar


Many centuries ago, Kari and his wife from Thiruvanparisaram, Udayanangai, went to the Nambi temple in Thirukurungudi and prayed for a child. As they did, the Lord responded and promised to be born as their child.

Soon enough a child was born in the 7th century CE, who was so different from other children that he
was named “Maran”, one who is different.

The Pandian kings who ruled the region have also had the
names Maran and Kari.

So perhaps it was in keeping with the tradition, for the child’s father was a
petty chieftain in the Pandya kingdom.

Disappointed at the child who neither moved nor spoke, the
parents took the child to the Adhinathar Swami Temple in Thirukurugur, on the banks of the
Tambraparni River.

Here the child did something very different. He crawled into a hollow in the
trunk of the spreading branches of a tamarind tree inside the temple and went into deep
meditation.

We don’t know what the parents did after that, but the boy continued his meditation
and sustained himself during that time without food or water.

Sixteen years later, while the boy was still meditating, Madhurakavi, a poet of some repute had
embarked on a journey to northern lands.

A beacon of light directed him back to Thirukurugur, not
far from Thirukolur, the place of his birth. The beacon stopped as Madhurakavi reached the Tamarind tree, where Nammazhwar was sitting in a state of deep meditation.

Madhurakavi was curious at the sight of a boy in deep meditation and threw a stone near the boy.


The sound caused the boy to open his eyes for the first time. Madhurakavi, asked the boy in Tamizh,
“If, within a little thing is born a living thing, what will it eat and where will it exist?”

If the question was profound and philosophical, the boy opening his lips for the first time was not outdone in the reply.

He just said.
“It will eat that and exist there.”

Madhurakavi had heard what he wanted. For the boy had said, that the soul will be influenced by the environment it is in and to get to a higher plane the environment must be changed.

By extension, a soul aspiring for a higher plane of salvation if born in a body devoted to the pleasures of
the flesh will be consumed by the pleasures of the flesh unless it pulls the body up to a higher plane as well.

Madhurakavi, though older, looked on the child as a saint and became his faithful disciple and recorded the saint’s verses sung in Tamil.

Thirty-seven deities of the 108 holiest shrines for the
worshippers of Vishnu in Tamil Nadu appeared before the saint who in turn sang of them.

The saint sang a total of 1296 verses and is hailed by later devotees as "Nam Azhwar" or "Our Azhwar".

Nammazhwar composed four works - The Thiru Virutham is a 100 stanza work. The Thiru Aasiriyam
is of 7 verses of unequal length, the Peria Thiruvandaadhi of 86 stanzas, The Thiruvaimozhi has 1102
stanzas.

Note that the Thiru here is an honourific title and gives an idea of the reverence these works invoke.

On reaching the age of 32, the saint decided to join his Lord. Madhurakavi, heartbroken to hear this, was directed by the saint to boil the waters from the River Tambraparni. Madhurakavi did so and from the waters of the Tambraparni emerged the image of Nammazhwar and some say the idol of the yet to be born Ramanuja as well.

A temple was built for the saint beside the Tamarind tree,
within the precincts of the Thirukurugur temple and this image has been kept for worship there beside a primary image of stone.

Nammazhwar’s fame even caused the town of Thirukurugur to be
renamed as Azhwar Thirunagari. In his 12 verses on Srirangam, Nammazhwar takes the role of the mother of Parankusa Naayaki lamenting on her girl’s frenzied devotion to Srirangam.

She says -
Thiruvaranga, what have you done to my girl?
You lie peacefully amidst the waters where fishes leap about
While my daughter swoons away.
Night or day she knows no sleep
Her tears are by the handful and show no signs of ceasing.
Her hands folded, eyes in trance, she mutters “discus” and then “lotus”
How can I live without you she asks as she swoons away.
Thiruvaimozhi 7.2.1

 Thanks to Indra Srinivasan for this article.

மணக்கால் நம்பி






மணக்கால் நம்பி உய்யக்கொண்டாரின் மாணாக்கர்.

ஆளவந்தாரின் (யமுனைத்துறைவர்) ஆசிரியர். நாதமுனிகள், தன் மகன் ஈசுவரமுனிக்குப் பிறக்கும் குழந்தைக்கு யமுனைத்துறைவன் எனப் பெயர் சூட்டி திருவருள் புகட்டுமாறு தன் மாணாக்கர்

உய்யக்கொண்டாரைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் உய்யக்கொண்டாரால் தமது காலத்தில் அதனை நிறைவேற்ற முடியவில்லை.

அவர் திருநாடு அலங்கரிக்கும் முன்பு தம் ஆசிரியர் தமக்கு இட்ட பணியைத் தன் மாணாக்கர், மணக்கால் நம்பியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுச் சென்றார். நம்பியும் தனக்களிக்கப்பட்டப் பணியினை நிறைவேற்றினார்.


Thanks to Indra Srinivasan for this post.

விதுரர் -மகாபாரதத்தில்


ஒருவன் ஒரு கொடிய காட்டை அடைந்தான்.அங்கு சிங்கம்,புலி முதலிய கொடிய விலங்குகள் அவனைத் துரத்தின.அவன் தப்பித்து ஓடினான்.

ஓட..ஓட..ஒரு புலி அவனை துரத்தியது.
விரைந்து அவன் ஒரு மரத்தின் மீது ஏறும் போது தவறிப் பாழுங் கிணற்றில் வீழ்ந்தான்.

பாதிக் கிணற்றில் கொடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு தலை கீழாகத் தொங்கினான்.கிணற்றுக்கடியில் இருந்த கரும்பாம்பு சீறியது.

கிணற்றுக்கருகில் இரண்டு முகமும் ஆறு கொம்புகளும் பன்னிரெண்டு கால்களும் உடைய யானை ஒன்று பயங்கரமாகச் சுற்றித் திரிந்தது.

ஆதரவாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த கொடிகளை கருப்பும், வெள்ளையுமான இரண்டு எலிகள் கடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

அப்போது மரத்திலிருந்த தேன்கூட்டிலிருந்து தேன் சொட்டு சொட்டாகத்..துளித் துளியாகச் சிந்தியது.அவனோ தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கும்..புலி,பாழுங்கிணறு,யானை,பாம்பு,எலிகள் ஆகிய ஆபத்துகளை மறந்து சிந்தும் தேன் துளியைச் சுவைத்திருந்தான்.

அந்த ஆபத்திலும் உயிர் வாழ்க்கையை விரும்பினான்..

மனிதன் சென்றடைந்த காடுதான் சம்சார வாழ்க்கை.நோய்கள் தாம் கொடிய விலங்குகள்.துரத்தி வந்த புலிதான் யமன்.

ஏற முயன்ற மரம் தான் முக்தி.நரகம் தான் பாழுங்கிணறு.
பற்றி பிடித்த கொடிகள் தாம் ஆசையும், பற்றும்.யானையின் இரு முகங்கள் அயணங்கள் (தக்ஷிணாயனம்,உத்தராயணம்).

ஆறு கொம்புகள் ஆறு பருவங்கள்.பன்னிரெண்டு கால்கள் பன்னிரெண்டு மாதங்கள்.வருடமே யானை.காலபாசம் தான் கரு நாகம்.கொடிகளைக் கடிக்கும் கருப்பு,வெள்ளை எலிகள் இரவு பகல்கள்.அவை மனிதனின் வாழ்நாளை குறைத்துக் கொண்டே இருக்கின்றன.

அவன் பெறுகின்ற தேன் துளி போன்ற இன்பமே இந்த உலக வாழ்வு.எனவே ஒவ்வொரு வினாடியும் நமது வாழ்நாள் குறைந்துக் கொண்டே வருகிறது என்பதை உணர வேண்டும்.
இறுதியில் மரணம் என்பது யாவராலும் தவிர்க்க முடியாததாகும்!

இது பாவம் செய்தவருக்கும் செய்யாதவருக்கும் சமமாக கொடுக்கப்படும் சம்பளம்.

'யாருக்குத்தான் மரணமில்லை.மரணத்திற்கு வயது வரம்பு கிடையாது.மரணம் எந்த வயதில் வேண்டுமானாலும் நிகழலாம்.

போர்க்களத்தில். போரில் ஈடுபடுவோர் பிழைப்பதும் உண்டு..வீட்டில் பலத்த பாதுகாப்போடு இருப்பவர் இறப்பதும் உண்டு.பழைய உடையை நீக்கிவிட்டு புதிய உடையை உடுத்துவது போல உயிர்கள் இந்த உடலை விட்டு வினைப்படி வேறு உடலை எடுத்துக் கொள்கிறது.

வினைப்பயன் யாரையும் விடாது பற்றும் தன்மை உடையது.நாம் விதைக்கும் விதை முளைப்பது போல நாம் செய்த வினைப்பயன் நம்மை வந்து அடையும்.
--
விதுரர்
மகாபாரதத்தில்
இடுகையிட்டது


Thanks to Indra Srinivasan for sharing this article.

உலகை உய்விக்க வந்த உத்தமர்



ஒவ்வொரு நாட்டின் வரலாற்றிலும் வெவ்வேறு காலக்கட்டங்களில் எவ்வெப்போது தேவையோ அவ்வப்போது காலம் கொடுத்த கொடையாக உலகின் துயரகல உத்தமர்கள் அவதரித்து மக்களை நல்வழிப்படுத்தி நாட்டை நன்னெறியில் நடத்தி நடமாடும் தெய்வங்களாய் வாழ்ந்து மறைந்தனர் என்பது சரித்திரம் கண்ட உண்மை.

இங்ஙனம் உலகை உய்விக்க வந்த உத்தமர்களுள் வைணவர் உள்ளங்களில் முதலிடம் பெரும்
மஹான்,

* ‘இளையாழ்வார்’ என்று பெரிய திருமலை நம்பிகளாலும்,
* ‘பூதபுரீசர்’ என்று ஆதிகேசவப் பெருமாளாலும்,
* ‘ஆம் முதல்வன் இவன்’ என்று ஸ்ரீ ஆளவந்தாராலும்,
* ‘எதிராஜர்’ என்றும், ‘இராமானுஜ முனி’ என்றும் காஞ்சிப் பேரருளாளனாலும்,
* ‘உடையவர்’ என்று பெரிய பெருமாளாலும்,
* ‘எம்பெருமானார்’ என்று திருக்கோட்டியூர் நம்பிகளாலும்,
* ‘திருப்பாவை ஜீயர்’ என்று பெரிய நம்பிகளாலும்,
* ‘இலட்சுமண முனி’ என்று திருவரங்கப் பெருமாளரையராலும்,

* ‘சடகோபன் பொன்னடி’ என்று திருமாலையாண்டானாலும்,
* ‘ஸ்ரீ பாஷ்யக்காரர்’ என்று கலைமகளாலும்,
* ‘தேசிகேந்திரன்’ என்று திருவேங்கடமுடையானாலும்,
* ‘கோயில் அண்ணன்’ என்று கோதை நாச்சியாராலும்
அழைக்கப்பட்ட, விண்ணரசை மண்ணவர்க்கு வாங்கித் தரும் பொருட்டு விண்ணகரம் விட்டு மண்ணகரம் வந்த விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தக் காவலரும், ஈடு இணையற்ற ஜகதாசாரியருமான பெரும்பூதூர் வள்ளல் நம் ‘இராமானுசர்’.
காலமும் மனிதகுலமும் மறக்க முடியாத, மறக்க இயலாத, மறுக்க ஒண்ணாத கலியிருள் நீக்கிய யுக புருஷர் இராமானுசர்.

பல அவதாரங்களில் பகவானும் சாதியாத பல அருட்செயல்களை ஞானக்கடலாம் நல்லார்பரவும் இராமானுசர் தமது ஒரு பிறவியிலேயே சாதித்துள்ளார்.
மஹான் இராமானுசர் தகைய ஒண்ணாத தத்துவ தரிசி.

சாத்வீக நெறி பரப்பிய சத்திய சீலர். மாசு மறுவற்ற ஆத்மகுணச் செம்மல். பூரண ஞானம் பொலிவுற்ற வடிவழகர்.

சாதனைகள் பல புரிந்த சரித்திரச் சான்றோர். அன்பினால் பகை வென்ற அருட்செல்வர். ஆழ்வார்களின் அடியொற்றிப் பூவுலகில் வைகுந்த வாழ்வளித்த ஆசார்ய குலதிலகம்.

இறைவன் உறைவிடங்களைச் சீராகச் செப்பனிட்ட திறன்மிக்க அறங்காவலர். அனைத்திற்கும் மேலாக மனிதாபிமானம் மிக்க சம நோக்குள்ள சமுதயவாதி.

“உலகம் சத்தியமல்ல. பொய்!” என்ற போலி வேதாந்த மாயையை முறியடித்து மண்ணையும் விண்ணையும் சத்தியமாக்கியவர் புண்ணியர் வாக்கிற்பிரியா, வைணவர்களின் இதயக்கனியாம் அண்ணல் இராமானுசர்.

வேதம் தமிழ்செய் மாறன் மெய்வழியிலே தம் உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, பக்தியோடும், பாகவத நெறியோடும் தமிழ்ப் பாசுரப் பயிற்சிப் பண்ணையைப் பேணிக் காத்து,

தமிழ் வளத்தைப் பெருக்கி,விழுதுவிட்டிருந்த வைணவம் ஒருநாளும் பழுதுபட்டிருக்காமல் பார்த்தவர்,
“பண்தரு மாறன் பசுந்தமிழ் ஆனந்தம் பாய்மதமாய்
விண்டிட எங்கள் இராமானுச முனிவேழம்”
என்றும்,

“கலிமிக்க செந்நெல் கழனிக்குறையல் கலைப்பெருமான்
ஒலிமிக்க பாடலை உண்டு தனஉள்ளம் தடித்து அதனால்
வலிமிக்க சீயம் இராமானுசன்”

என்றும் அழைக்கப்பட்ட, தமிழ்த்தலைவன் பொன்னடி போற்றும் வைணவத்தின் வளர்ப்புத் தாயாம் நம் இராமானுசர்.

பகவானுடைய கைங்கர்யங்களிலே எல்லாப் பணிகளும் ஒரே சிறப்புடைத்தன எனும் உளப்பாங்கிற்கு ஏற்பத் தமது வாழ்க்கையை வகுத்துக்கொண்டு, தீர்த்தக் கைங்கர்யம் செய்தல் முதல் பாஷ்யங்கள் செய்தல் வரை அனைத்தையுமே பகவானுக்கு அர்ப்பணித்து மகிழ்ந்தவர் பல்கலையோர் தாம்மன்ன வந்த பரம பாகவதராகிய இராமானுசர்.

பால்முற்றத் தலைசாயும் பயிர்போலே பக்தி முற்ற முற்ற ஆணவம் தலைசாய்ந்து உலகியல் பற்று நீங்கப் பெற்ற மஹான் எண்ணருங்கீர்த்தி இராமானுசர்.

வைதீகம் தலைதூக்கி நின்ற காலத்தில் தெருக்குலத்தார் என்று உலகோர் சொன்னவர்களைத் திருக்குலத்தார் ஆக்கி உயிர்க்குலம் அனைத்தும் திருநாடு என்னும் பரமபதம் செல்லச் சரணாகதி என்னும் பொதுநெறியைப் பரப்பிய வேந்தர் தொண்டர் குலாவும் இராமானுசர்.

மண்ணகரைத் தாண்டி மற்றொரு வாழ்வு நமக்கு விண்ணகரில் உளதென்று உணர்ந்து, விருப்பமுள்ள உலகமக்கள் அனைவரும் தடையின்றித் திருநாட்டிற்குச் செல்வதற்காக விண்ணகரின் நிலைக்கதவம் தன்னை விரைந்தன்று திறந்து வைத்த உத்தமர் திக்குற்றகீர்த்தி இராமானுசர்.

ஞானமழை பொழிந்து வைணவத்தை வையப் பொதுவாய் வைத்து, 120 ஆண்டுகள் இப்பூவுலகில் வாழ்ந்த குணம்திகழ்க் கொண்டல் இராமானுச வேழத்தைப் போன்ற ஆசார்யர் அவருக்கு முன்னும் கிடையாது பின்னும் கிடையாது என்று சொல்லும் வண்ணம் திகழ்ந்தவர் தரணியில் தமக்கு ஒப்புவமையில்லாத் தனியராம் இன்புற்றகீர்த்தி இராமானுசர்.

ஆசார்யர்கள் என்னும் நவரத்தின மாலையிலே நடுநாயகமாய் உள்ள மணி போன்ற பெருமையுடையவர் கதிரவனைவிட ஒளி மிகுந்துள்ள எதிராசர் என்னும் நம் உடையவர்.

இதனை,
“அமுநா தபநாதி சாயி பூம்நா
யதிராஜேந நிபத்த நாயக ஸ்ரீ: /
மஹதீ குரு பங்க்தி ஹாரா யஷ்டி:
விபுதாநாம் ஹிருதயங்கமா விபாதி //”
-(யதிராஜ சப்ததி-15)
என்பார் ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன்.

ஆசார்யர் அறிவுறுத்துகின்ற திருப்பாதையில் சென்று திருநாடு சேர்ந்தால் பிறகு ஒரு கருப்பாதையில் கால்வைக்க நேராது என்பதை உணர்த்த 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அவதரித்த மஹான் இராமானுசரின் வாழ்க்கை அவருக்கு முன்னும் பின்னும் அவதரித்த பல மஹான்களின் வாழ்க்கையை உள்ளடக்கிய வரலாறு.

அவருக்கு முற்பட்ட பூர்வாசார்யர்கள் அவரது திருமுடி சம்பந்தத்தாலும், அவருக்குப் பிற்ப்பட்ட ஆசார்யர்கள் அவரது திருவடி சம்பந்தத்தாலும் உயந்தார்கள்.

நல்லார் பரவும் இராமானுசரைக் கற்றார் காமுறு சீலர் ஆனார்; கண்டு மகிழ்ந்தார் கணக்கிலடங்கார்;

அண்டி உயந்தோர் அளவற்றோர்; பாதம் பணிந்தோர் பாரில் சிறந்தார்.

இராம, கிருஷ்ண சரிதங்களைப் போலவே தேனும், பாலும், கன்னலும், அமுதுமாய இராமானுச சரிதையும் எவரையும் ஈர்க்கவல்லது. உலகமெல்லாம் அன்றும்,

இன்றும், என்றும் போற்றப்பட்டு வருகின்ற, கிருத யுகத்தில் ஆதிசேஷனாகவும், திரேதா யுகத்தில் லக்ஷ்மணனாகவும், துவாபர யுகத்தில் பலராமனாகவும், கலி யுகத்தில் இராமானுசராகவும் அவதரித்த அஸ்தமனமில்லாத சூரியனாம் இராமானுசருடைய பெருமை சிந்தைக்கும், சொல்லுக்கும் அப்பாற்பட்டதாகும்.

பிரபத்தி (சரணாகதி நெறி)யையே பிரதானமாகக் கொண்டு இன்றளவும் விசிஷ்டாத்வைதத்தை வழிநடத்தும் மஹான் இராமானுசரின் வாழ்க்கையிலிருந்து இன்றைய தலைமுறையினர் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் ஏராளம்! ஏராளம்!

சமயப் புரட்சி என்னும் இமயப் புரட்சி செய்த வைணவப் பெருங்கடல், வைணவத்தின் வைப்புநிதியாம் வள்ளல் இராமானுசரின் வரலாறு ஒரு காலப் பெட்டகம்! வைணவம் யாண்டும் போற்றும் ஞான ஏடு!

நமது உள்ளமாகிய ஏரியைத் தூர்வாரி வைத்துக் கொள்வோம்! காரேய் கருணை இராமானுசரின் அருள் மழையால் அது நிரம்பி வழியட்டும்!
உய்ய ஒரே வழி உடையவர் திருவடி!

“பற்பமெ னத்திகழ் பைங்கழல் உந்தன் பல்லவ மேவிரலும்,
பாவன மாகிய பைந்துவ ராடை பதிந்த மருங்கழகும்,
முப்புரி நூலோடு முன்கையில் ஏந்திய முக்கோல் தன்னழகும்,
முன்னவர் தந்திடு மொழிகள் நிறைந்திடு முறுவல்நி லாவழகும்,

கற்பக மேவிழி கருணை பொழிந்திடு கமலக் கண்ணழகும்,
காரிசு தன்கழல் சூடிய முடியும், கனநற் சிகைமுடியும்,
எப்பொழு தும்எதி ராசன் வடிவழகு என்இத யத்துளதால்
இல்லை எனக்கெதிர்! இல்லை எனக்கெதிர்! இல்லை எனக்கெதிரே!
- (எம்பார்)

அடியேன்,
ஆர். வீ. ஸ்வாமி
(ரங்கநாத ராமானுஜ தாசன்)

Thanks to Indra Srinivasan for sharing this post.

Sunday, March 2, 2014

Sri namagiri lakshmi sahayam

Thanks to Indra Srinivasan for sharing this slokam